Over

Verhaaltjes over mijn weg naar poepsimpel leven in een klein houten huisje – onze villa! – dicht bij de natuur, ergens in de buurt van Mechelen (België), of wordt het toch Dardennen. Tussen bos en stad is er een veld, en daar zullen we elkaar ontmoeten…

Blog door Elke Van Opstal aka Madame Posta. Schrijfstijl: goudeerlijk, eerder chaotisch, soms lyrisch. De ambassadeursrol ligt mij als gegoten, dus u zal links en rechts links ontdekken. Waar het hart van vol is, loopt de pen van over. Ode aan Tiny House Belgium die pionierswerk verrichten en een goeie richtingaanwijzer zijn voor mensen zoals ik die nog nét iets meer off grid wensen te gaan.

Ik heb een zesjarige dochter die mee van dit avontuur zal proeven!

 

Timeline

April 2018

Na drie jaar bewoning, zet ik ein-de-lijk mijn huisje (zonder tuintje) midden in de stad te koop, als mijlpaal. Ik moet hier nu echt weg in deze doodlopende straat. Om de volgende stap te nemen: realiseren van een levendige woonplek met grond en groen aan, ruimtegevoel, en graag in een gemeenschap van gelijkgezinden die in vrijheid kiezen voor minder huis en meer leven. Voor mij specifiek wordt het geen yurt ofzo, maar een heuse tiny house. Het is begonnen!

Mei 2018 

Huis wordt verkocht aan lieve mensen met ondertekenen compromis. In september heb ik geen eigendom meer. Yes! Dan komt er kapitaal vrij. Ik kan trouwens nog een poosje blijven wonen in mijn huisje mits betalen van huur aan de nieuwe eigenaar, die de nodige karweitjes zal aanpakken. Perfect geregeld. Tiny house plannen worden concreter, met schetsen en dialoog.

Juni 2018

Ik ga in zee met Mechels architect Stijn Van Craen. Als specialist in passiefhuizen en als gepassioneerde in tiny living, biedt hij consultancy aan. Een pioniersproject is dit! Zo opent zich zelfs de optie om samen in concreto te bouwen na de ontwerpfase, aan ons kleinkunsthuizeke. Sinds het begin van deze blog breng ik steeds meer weken door in Wallonië; rond Orval en Durbuy. De Ardennen lonken, en een wilder leven. Ik blijf met één been in thuisstad Mechelen waar ik allicht in het najaar een kamer kan huren bij een vriendin, met alvast een eerste grote ontspullingsronde. Ik speur naar grond waar Villa Poepsimpel welkom is, en te realiseren.

Juli 2018

Shit, what happened in July? Nou, er werden knopen doorgehakt en plannen gewijzigd ala “life happens while you’re busy making other plans”. Ik koop een bijzonder caravanneke over als eerste tiny house. Heerlijke proefversie van meer off grid leven en ineens echt tiny. Aan de caravan wordt de laatste hand gelegd want het is een renoveerprojectje, met bij-isolatie en van die dingen. Intussen kijk ik rond om een degelijke trekauto aan te kopen, mijn eerste wagen ooit in bezit! En huis verder leegmaken want eind augustus wordt de verkoopsakte getekend en heb ik beslist eruit te gaan. Ik nam weekje huissit-vakantie in Essen met dochter. Des te duidelijker: een (groot) huis met tuin is niks voor mij, hoe schoon ook. Lapje grond om als Mechelse uitvalsbasis te hebben met caravanneke, is wel een uitgesproken verlangen.

Augustus 2018

Eigen wagen komt in orde, met bestelde trekhaak. Staat plots voor de deur te blinken, en wordt getest en goedgekeurd. Weer veel veranderingen, gewijzigde plannen, even “wooncrisis”. Plaatsbezoeken stukjes grond leveren nog geen aanlokkelijke staplaats op. Verkoop caravanneke gaat niet door, slik, knoop doorgehakt.  Huis leegmaken blijft grote bezigheid. Veel “rommel” gaat buiten en meer essentie blijft over. Met de herfst die vreemd genoeg al in de lucht hangt, zoek én vind ik kamer om te huren voor komende tijd. Trouwens bij iemand die tiny house maakt van haar garage, dus we blijven zeker in de sfeer! Mooie houten kleinkunsthuizeke blijft langere-termijn-plan, om dat te laten bouwen. Vaarwel Korte Veluwestraat te Mechelen!

Advertenties